It would be so nice if something made sense for a change.

Við Baddý gerðum okkur ferð austur á Neskaupstað í smá vinnu og læritörn. Við ætlum að vera hérna í tvær vikur, vinna eins og brjálæðingar og skrifa lokaritgerðina okkar á milli vakta. Það er vægast sagt æðislegt að koma aftur hingað, síðasta sumar var svo skemmtilegt að fyrir okkur er þessi fjörður bara stútfullur af skemmtilegum minningum. Starfsfólkið virðist líka allt vera mjög ánægt að sjá okkur og við erum knúsaðar og kysstar í bak og fyrir, sem er auðvitað alls ekki leiðinlegt. Ég er búin að ákveða að ráða mig aftur hingað í sumarvinnu en það er auðvitað verið að reyna að fá okkur til að gera samning til lengri tíma. Miðað við það hvað ég sakna Jakobs og Lífar mikið eftir eina viku, þá veit ég ekki hvort ég gæti lifað það af að vera í fjarvinnu lengur en eitt sumar…Undanfarið ár hef ég reyndar verið harðákveðin í því að sækja um í framhaldsnám í haust. Fyrir svona mánuði fattaði ég svo að það var bara alls ekki það sem mig langaði mest til að gera í lífinu að svo stöddu. Mig langar miklu meira til að eiga heimili, koma mér almennilega fyrir, vera á sama stað og Jakob í meira en mánuð í einu og eiga jól án þess að eyðileggja þau með prófastressi og þessvegna ákvað ég að fresta framhaldsnámi um óákveðinn tíma. Það væri þessvegna svolítið móðgandi við sjálfa mig ef ég réði mig á Neskaupstað og gæti ekki gert neitt af þessu sem ég fórnaði framhaldsnáminu fyrir!

Allavegana, fyrsta vikan hérna er búin að vera frábær. Við fengum voðalega lítið og sætt hús til að búa í og fyrsta mál á dagskrá var að sjálfsögðu að útbúa “vídjóherbergi” sambærilegt því sem við áttum hérna síðasta sumar. Það er voðalega ljúft að koma heim af vakt, hlamma sér niður á risastóra flatsæng og kúra yfir vel völdu sjónvarpsefni. Við Baddý héldum líka eitt dekurkvöld þar sem við pússuðum og gerðum “french” á táneglurnar okkar, losuðum naglabönd og annað, en ég hef aldrei í lífinu snyrt á mér táneglurnar…nema þá bara að klippa þær. Baddý átti síðan voðalega sætar myndir sem maður límir á neglurnar og setur naglalakk yfir. Í einhverju gríni þá setti ég mynd á stórutánöglina mína sem er svört skuggamynd af pari að dansa og svo er rautt hjarta í bakgrunninn. Af þessu tók ég svo mynd og sendi mínum heittelskaða til að sýna honum að hans verðandi eiginkona ætti á sér dömulega hlið. Stuttu seinna fékk ég símtal sem hófst svona: “HVAÐ KOM EIGINLEGA FYRIR???!!!”. Þá hélt hann að þetta svarta væri sár og að þetta rauða væri blóð….miklu líklegra heldur en að ég hafi verið að snyrta á mér táneglurnar. Auðvitað!

Ég og Baddý öfluðum okkur mikilla vinsælda hjá ástmönnum okkar um helgina þegar við buðum þeim í mat og í leikhús. Á matseðlinum voru lambalundir, bakaðar kartöflur, fylltir sveppir, ávaxtasalat og auk þess sveppasósa sem var svo góð að hún hefði hæglega getað verið aðalrétturinn….jeá, við erum sko ekki ónýtar í eldhúsinu. Í leikhúsinu sáum við Fló á skinni sem var algjör snilld, ég segi ekki að það hafi verið betra en Fullkomið brúðkaup, en allavegana í sama gæðaflokki.

Þetta er án efa það sem ég á eftir að sakna einna mest þegar ég flyt héðan, matur og leikhús í úrvalsgóðum félagsskap. Leikhúsið hérna er svo skemmtilegt, alltaf svo góð stemmning í þessum litla sal auk þess sem bæði leikararnir og leiksýningarnar hafa verið alveg frábærar. Ég skil allavegana vel fólk sem kemur hingað í helgarferðir í leikhús, ég verð örugglega ein af þeim, allavegana eru það ekki skíðabrekkurnar sem kem til með að sækja í…

.

Hresst gengi á leiðinni í leikhús….Jakob að sjálfsögðu á bak við myndavélina.

Samkvæmt fína Spiderman dagatalinu sem ég keypti í Bandaríkjunum í sumar, þá er Groundhog day í dag. Groundhog day hefðin er svona: ef groundhog-inn sér skuggann sinn þá bíða okkar sex vikur í viðbót af vetri en ef hann sér ekki skuggan þá kemur vorið snemma.

Þar sem við Jakob höfum ekki aðgang að alvöru groundhog, eins og Punxutawny Phil (úr myndinni, þið vitið!)…þá fórum við út með hundinn okkar í morgun til að athuga hvort hún sæji skuggann sinn. Það er mér sönn ánægja að tilkynna ykkur það að hundurinn myndaði engan skugga og því spái ég, samkvæmt Groundhog day hefðinni, að vorið komi snemma í ár !

Í tilefni dagsins ætlum við að horfa á myndina Groundhog day í kvöld, mér finnst hún alveg svakalega skemmtileg og auðvitað vel við hæfi að horfa á hana á þessum degi.

Veðrið hérna fyrir norðan hefur ekki beint verið upplífgandi uppá síðkastið, kuldinn hefur verið með ólíkindum og ég hef lítið nennt að fara út. Maður verður svo mikill innipúki þessa hörðustu vetrarmánuði, allir ofnar eru hækkaðir í botn og ég fer að haga mér eins og Linus úr smáfólkinu…fer ekkert nema með teppi í eftirdragi.

Í dag er ég búin að sitja við tölvuna meiripart dagsins við ritgerðaskrif og hlusta á tónlist og það er alveg hreint merkilegt hvað tónlist getur verið mikil tímavél. Ég tengi lagið “passenger seat” með death cab for cutie alltaf ósjálfrátt við austurland. Í minningunni þá finnst mér eins og ég hafi alltaf verið í bíltúr þegar ég bjó fyrir austan, ég veit hvað ég var alltaf að þvælast og af hverju það var svona eftirminnilegt. Það er samt eitthvað við að sitja í bíl á sumarkvöldi sem er svo yndislegt að það er erfitt að koma því í orð…yfirleitt eitthvað skemmtilegt ferðalag að baki, allir orðnir þreyttir og búið að tala um allt sem hægt er að ræða og maður fær einhvernveginn frið til þess að slaka á, horfa út um gluggan og pæla.

Death cab minnir mig líka alltaf á sumarið, ég sá þá á Hróarskeldu fyrir nokkrum árum og það er fátt sumarlegra en Hróarskeldurnar sem ég hef farið á. Yndislegt veður, allir svo hressir og glaðir og hægt að liggja í grasinu allan daginn, borða góðan mat og hlusta á góða tónlist…

Ég sakna sumarsins alveg ógurlega akkúrat núna….

Litla fjölskyldan mín skilaði sér aftur heim í kotið á Akureyri um hádegisbilið í dag eftir rúmlega tveggja vikna dvöl í Reykjavíkurborg. Líf tekur þessu flakki okkar alveg ótrúlega vel og er alltaf jafn kát hvar sem hún er niðurkomin en mér sýnist hún samt kunna að meta það jafn vel og ég að vera komin heim og steinsefur bara hérna við hliðina á mér í sófanum. Það er alltaf svo gott að komast heim, þrátt fyrir að það vanti ekkert uppá gestrisnina hjá foreldrum Jakobs, þá er bara allt annað að sofa í mínu rúmi, sitja í mínum sófa og horfa á mitt sjónvarp.

Þegar við komum heim biðu okkar ýmsir glaðningar. Við lánuðum Tinna, Jökli, Kela og kanamanni vini þeirra íbúðina okkar eina helgi á meðan við vorum fyrir sunnan. Anna Sigga sem átti leið á Skagaströnd sömu helgi kom svo til þeirra og hefur sennilega átt einhvern eða allan þátt í því að skila íbúðinni töluvert hreinni en ég skildi við hana. Ég tók sérstaklega eftir því að einhver annar en ég hefði tekið til heima hjá mér þegar ég sá að hlutum eins og sjampóinu og sápunni hafði verið raðað alveg fullkomlega í hilluna, en ég hef aldrei nennt að hafa fyrir því! Þau skildu svo eftir sig tvö skemmtileg bréf og tvær heilar seríur af Friends á DVD sem var æði skemmtilegt og óvænt. Tindur og Anna Sigga: Ykkur er alltaf velkomið að fá íbúðina mína lánaða!

Og meira….

Fallegasta heimilistæki sem ég hef augum litið var það fyrsta sem blasti við mér þegar ég kom inn í íbúðina: Electrolux ergorapido ryksuga sem mamma var greinilega að gefa mér í afmælisgjöf. Við Jakob vorum að skoða hana fyrir jólin og hún var sko ekki búin að gleyma því blessuð móðir mín. Ég hef oft heyrt að það eigi ekki að gefa heimilistæki í afmælis og jólagjafir og svoleiðis….en persónulega þá er ég alveg að missa mig úr gleði og er strax búin að taka einn skurk í íbúðinni með græjunni. Þar sem íbúðin var alveg tandurhrein endaði ég á því að ráðast á sófann. Þar hreinsuðum við Ergorapido alveg leikandi létt margra ára safn af snakk og kexmylsnu. Kemur hressilega á óvart hvað það er mikill kraftur í henni og auðvitað er það allra besta við hana að það er engin snúra, ef það er eitthvað sem ég hata þá er það þegar maður er algjörlega í ham að ryksuga og snúran dregur ekki lengra eða þá að maður er kominn of langt og kippir henni úr sambandi. Það er bara svo pirrandi.

Hérna til hliðar má sjá gripinn…ég viðurkenni það fúslega að ég er mjög sennilega að breytast í Bree úr Desperate Housewives.

Peningar eru eitt af því allra ógeðslegasta sem ég veit, einkum klink. Það finnst mér algjör viðbjóður. Ef ég sé fólk setja peninga upp í munninn á sér þá gæti ég hreinlega gubbað. Maður veit ekkert í hvaða höndum þetta hefur verið og hversu vel eða illa þær hafa verið þvegnar. Afgreiðslufólk á matsölustöðum sem er með hanska við matargerðina og tekur þá ekki niður þegar það afgreiðir fólk, heldur veður með hanskaklæddar hendurnar beint ofan í peningana og telur seðla og klink með þeim áður en það fer aftur að búa til matinn ÞAÐ er örugglega ástæða þess að margir verða veikir, fyrir utan það að láta mig missa matarlystina samstundis. Ég hef reynt að ræða þetta mál við konuna með ofvirka skjaldkirtilinn sem vinnur á Nonnabita. Ég var reyndar drukkin, en samtalið var eitthvað á þessa leið:

Hún: “Heyrðu, það er algjör óþarfi að vera að áreita viðskiptavinina”

Ég: “Það er AAAlgjör óþarfi afgreiða matinn með sömu hönskum og þú tekur peningana”

Hún: “Nei…það er ekki algjör óþarfi”

Ég græt það enn að hafa verið of ölvuð til að finna svar áður en hún var rokin í frekari sýkladreifingu og þarmeð látið hana eiga síðasta orðið. Hún er bara svo skerí þessi kona.

Allavegana, fagnaðarlætin voru gríðarleg af minni hálfu þegar ég las þessa frétt og komst að því ógeð mitt á peningum er klárlega byggt á vísindalegum rökum. Fréttina getið þið lesið hér
Fólk á bara að nota debetkort, spritta þau reglulega og hananú!

Undanfarna daga er ég búin að vera algjörlega rúmliggjandi með himinháan hita sem líkaminn minn virðist ekki með nokkru móti ná að yfirbuga. Í veikindum er reglan sú að gæði þess sjónvarpsefnis sem ég horfi á þurfa að vera jafn léleg eða lélegri en veikindin eru mikil…með þessu móti næ ég að réttlæta þörfina fyrir að horfa á “chick flicks”allan daginn fyrir Jakob, en honum finnst þessi siður minn vægast sagt ömurlegur. Ég veit ekki hvort það er vegna þess að heilinn minn er við suðumark eða að ég sé bara búin með allar þær bíómyndir sem geta fallið í þennan flokk…en mig vantar sárlega tillögur að algjörum no-brainer chick flicks! Allar uppástungur eru vel þegnar…getur varla orðið verra en myndin The Prince and me sem ég horfði á í gærkvöldi…þar talar danska konungsfjölskyldan ekki dönsku, heldur ensku með bresk/þýskum hreim!?!

Ég átti afmæli í fyrradag og náði þeirri tölu að mér finnst eiginlega ekki lengur gaman að segja frá því hvað ég er gömul og mun því héðan í frá brjóta töluna niður í smærri einingar, eins og til dæmis tvær tylftir. Það er líka miklu meira töff heldur en x. Mér fannst langsamlega best að vera tuttugu og eins og ef ég mætti ráða einhverju varðandi þróun mína sem manneskju í þessum heimi, þá hefði ég stöðvað ferlið þar. Ég man sérstaklega vel eftir tuttugasta og fyrsta afmælisdeginum mínum vegna þess að þá vorum við Jakob nýbyrjuð saman og hann kom mér á óvart með alveg sérlega rómantískri tveggja manna afmælisveislu. Þá vorum við greinilega ekki búin að vera saman nógu lengi til að hann gæti vitað að (næstum) allri rómantík er sóað á mig vegna þess að um leið og farið er yfir ákveðið væmni-strik þá ofbýður mér hreinlega með agalegum líkamlegum einkennum. Þann daginn hafði drengurinn einnig bakað köku, en þeir sem þekkja mig vel vita að ég borða ekki kökur. Það skal annaðhvort vera brauð eða nammi. Ekki sambland af þessu tvennu. En ég lét þetta allt yfir mig ganga og þegar ég lít tilbaka þá var þetta ekki eins slæmt og mér fannst það á þeim tíma heldur bara svolítið krúttlegt.

Allavegana, núna x mörgum árum síðar þá höfum við þann skilning á hvort öðru að það þurfti ekki að ræða það hvert átti að fara út að borða í tilefni dagsins heldur fórum við beinustu leið á Nonnabita í okkar fínasta pússi. Fyrir mína bragðlauka, þá get ég fullyrt að það er ekki til betri matur í Reykjavíkurborg heldur en á þeim góða stað.

Við Jakob vorum stödd í snyrtivöruverslun fyrir jólin þar sem ég var að kynna mér augnskugga sem mér leist vel á. Í fáfræði minni spurði ég afgreiðsludömuna hver munurinn væri á augnskuggum sem mér þóttu nokkuð líkir. Hún svaraði því að í öðrum væri meira sinnep. SINNEP! spurði ég? -Nei, SHIMMMMER svaraði hún hneyksluð!

Í jólaboði sagði svo vinkona okkar frá því að hún hefði bakað svo góðar pulsukökur fyrir jólin. PULSUKÖKUR!? -Nei, Andrea HEILSUKÖKUR!

Rétt fyrir áramótin áttaði ég mig á örsökum þess að ég er alltaf að misheyra, þá vorum við mamma að útrétta og ég sagði henni að við þyrftum að koma við í Heilsubúðinni. Ha, PULSUBÚÐINNI?

…þetta er sumsé genetískt vandamál!

Annars óska ég ykkur öllum gleðilegs nýs árs, ég hef það á tilfinningunni að þetta ár verði magnað eða eins og Barney myndi segja “It’s gonna be lllllleegend……ARY!”

Í gær átti ég minn fyrsta aðfangadag annarstaðar en heima hjá mér og hann var hreint út sagt yndislegur, enda hálfgert svindl að segja að ég hafi ekki verið heima hjá mér þar sem ég hef meira og minna búið hjá mínum verðandi tengdaforeldrum frá því að við Jakob kynntumst. Auðvitað saknaði ég foreldra minna og systkina heil ósköp, en ég sannfærðist enn frekar í því sem ég vissi auðvitað fyrir -að ég á bestu og yndislegustu tengda-fjölskyldu í heimi. Við Jakob töfruðum fram alveg frábærlega vel heppnaðan kalkún í jólamatinn og það kom okkur hressilega á óvart hversu góðir kokkar við erum þegar kraftar okkar eru lagðir saman. Ég sá um að elda og vökva flykkið, gera sósuna og kartöflurnar en Jakob fékk það mikilvæga hlutverk að útbúa fyllinguna. Það var vel við hæfi að við færum að kynna okkur þennan þjóðarmat bandaríkjamanna þar sem við erum staðráðin í því að flytja til San Francisco fyrr eða síðar, en ég held að allar bandarískar húsmæður hefðu getað verið stoltar af því að bera fram kalkúninn okkar. Pakkaflóðið þetta árið var svakalegt, virtist óendanlegt um tíma vegna þess að bæði fengum við alveg rosalega marga og góða pakka en auk þess fékk hún Líf fullt af pökkum og við erum enn að reyna að koma þökkum á rétta staði.

Vona að þið hafið öll átt yndisleg jól og njótið þess sem eftir er af hátíðunum. Set þessa mynd með af jólahundinum okkar, hún fór á jólakortin í ár…já við erum alveg að missa okkur yfir þessum hundi, hún er bara svo mikið æði að það er ekki annað hægt!