Category Archive

Las það inná mbl í gær að Frank Lampard væri búinn að skrifa undir hjá Inter. Þetta eru nærst verstu fótboltafréttir sem ég hefði getað hugsað mér að lesa. Eina sem gæti toppað þetta væri ef John Terry væri á förum. Mér sýnist samt að þeir hafi verið full fljótir á sér hjá Mbl þar sem þetta er ekki alveg frágengið…en samt ekki ólíklegt að af þessu verði. Ömurlegt, ömurlegt, ömurlegt.

Drogba og Anelka eru allt annar handleggur, mín vegna má selja þá eða gefa hvaða félagi sem er.

Úr því að ég er byrjuð á ömurlegum fréttum þá má einnig taka það fram að ég er að fara í stelpupartý í kvöld og í tilefni dagsisns vaknaði ég auðvitað með risastórt kýli öðru megin ofan við efri vörina. Þegar ég er búin að setja á mig púður til að fela það myndast svona líka hress dökkur blettur þannig að ég er eins og ég sé með mústass öðrumegin og það er auðvitað baaara fallegt!

Ég veit ekki með ykkur, en mér finnst Haikur alveg ótrúlega fyndnar. Bragfræði er alls ekki mín sterkasta hlið og þessvegna finnst mér mjög áhugavert að þær byggi aðallega á reglum um fjölda atkvæða og efnisinnihald. Ég gæti ekki útskýrt stuðla og höfuðstafi þó líf mitt lægi við, hvað þá önnur bragfræðileg atriði og því held ég að Haikur séu mín eina von um að geta búið til eitthvað á ljóða-formi.

Þetta ætti ekki að vera erfitt. Eftir því sem ég kemst næst, með aðstoð Wikipedia og annara netsíðna þá eru þetta aðalatriðin.

1) Atkvæðin þurfa að vera 17 eða færri. Algengt er að henni sé skipt í þrjár línur með 5, 7 og 5 atkvæðum.

2) Það þarf að vera einhver vísun í árstíðina þegar hún er samin.

3) Það þarf að nota einhverskonar greinarmerki til að skipta Haikunni upp í andstæður.

…ég þarf eitthvað að pæla í þessu því þetta er lúmskt erfitt þegar maður byrjar…nema maður svindli eins og þessi ágæti maður og sleppi bara hluta úr orði.

To express oneself

in seventeen syllables

is very diffic

Eftir laaaaanga bið er loksins búið að leggja nettengingu í litla húsið okkar á Neskaupstað. Rúmlega tveggja vikna netleysi hefur verið hræðileg lífsreynsla og ég held að ég hafi ekki áttað mig á því fyrr en núna hversu hræðilega háð ég er internetinu.

Lífið hérna á Nesó er búið að vera ljúft. Við Jakob og Líf erum nánast eingöngu búin að vinna, sofa og horfa á EM auk þess að fara í maaaarga góða göngutúra. Þegar EM klárast stendur til að auka virknistigið töluvert og gera hluti sem þykja almennt hollari og skynsamlegri heldur en að hanga yfir fótbolta og fótboltaumræðuþáttum alla daga.

Við skruppum norður um helgina og ég var útskrifuð sem hjúkka. Á þessum tímamótum verð ég að viðurkenna að það sem er mér efst í huga eru næstu jól. PRÓFALAUS JÓL!!! Næstu jól verða sko mestu og bestu jól allra jóla. Ég ætla að byrja að baka um leið og fyrsta jólaskrautið kemur í Kringluna og Smáralindina eða fyrsta jólalagið heyrist í útvarpinu -hvort heldur sem er á undan. Ég ætla að horfa á allt jóladagatalið í sjónvarpinu, kaupa mér jólatré og vera búin að redda öllum jólagjöfum löööngu fyrir Þorláksmessu, auk þess að eyða talsverðum tíma og pælingum í pökkun og skreytingar. Get ekki beðið

Útskriftardagurinn sjálfur var samt æði, veðrið var allt of gott og við vorum allar æði fínar! Svo fannst mér líka gaman að ég fékk verðlaun fyrir besta árangur í Heilsugæslufræðum, kannski ekkert svakalega merkilegt, en gaman samt. Takk til allra sem hafa nennt að hlusta á mig röfla síðustu fjögur árin, nú er þetta loksins búið!

Um helgina pökkuðum við Jakob saman öllu okkar hafurtaski, skelltum því í flutningabíl, þrifum íbúðina og fluttum okkur og allt dótið okkar í Kópavoginn. Við erum komin enn eina ferðina á þriðju hæðina hjá tengdó. Dótið okkar fær að vera í bílskúrnum yfir sumarið á meðan við erum á Neskaupstað og verður svo vonandi komið fyrir í okkar eigin íbúð í haust.

Við stelpurnar skiluðum lokaverkefninu okkar á föstudagin, viku fyrir skiladag, og vorum bara nokkuð ánægðar með okkur. Ég ætla svo sem ekkert að fara að íþyngja neinum með því að útlista efni ritgerðarinnar, en prófarkarlesarinn okkar sá ástæðu til þess að þýða tilgátuna okkar yfir á venjulegt mál, sem mér fannst mjög fyndið.

Tilgátan okkar: Lífsgæði þeirra sem gangast undir gerviliðaaðgerð á hné aukast verulega, einkum hvað varðar verki og hreyfifærni.

Á venjulegu máli: Þeim sem gangast undir gerviliðaaðgerð á hné líður betur á eftir vegna þess að verkir minnka og þeim gengur betur að hreyfa sig.

Nú eigum við ekkert eftir nema að kynna niðurstöðurnar 30.maí og svo er útskrift 14.júní -þá má ég fara að kalla mig Hjúkrunarfræðing sem mér finnst allt í einu ægilegur titill eftir að hafa verið Hjúkrunarnemi í fjögur ár…

Allavegana, við Jakob verðum í Kópavoginum fram að 30.maí  en á Neskaupstað eftir þann tíma. Við verðum meira og minna á Neskaupstað í sumar, með nokkrum “skreppum” suður, þangaðtil í lok september. Þá er planið að skella okkur til Suður Afríku og heilsa uppá fjölskylduna og “móðurjörðina”. Að þeirri ferð lokinni flytjum við til Reykjavíkur og svo vonandi ekkert aftur í mörg, mörg ár. Ég er satt best að segja orðin töluvert þreytt á því að eiga hvergi heima og spái því að ég muni detta all rækilega í húsmóðurgírinn um leið og við eignumst heimili!

Þessa stundina hef ég þó ekki undan neinu að kvarta, það er vor í loftinu og ég hef ekkert að gera nema njóta þess að gera akkúrat ekkert nema það sem mig langar til í heilar þrjár vikur!

Svo lengi sem ég man þá hef ég algjörlega hatað Star Wars myndirnar, svona geim-dót er bara ekki my-thing. Ég hef rifist og skammast yfir því við mjög marga hvað þessar myndir séu óendanlega leiðinlegar, fussað og sveiað yfir fólki sem lifir sig algjörlega inní þennan heim og alltaf verið snögg að skipta um stöð ef þær hafa verið í sjónvarpinu. Ég tel mig þessvegna hafa sýnt gríðarleg þroskamerki um daginn þegar ég ákvaða að drífa í að horfa á allar þessar myndir og sjá what all the fuss is about og geta þá hraunað yfir Star Wars aðdáendur vitandi hvað ég er að tala um! Ég fékk Jakob í lið með mér að horfa á allar sex myndirnar og hann stóð sig þvílíkt vel í að halda mér vakandi á meðan ég var að koma mér upp þoli gagnvart geim -bardögum,-vélmennum og hinum ýmsu þjóðflokkum sem finnast í Star Wars heiminum.

Þar sem ég hef auðvitað ekki séð neitt af þessu þá gat ég horft á myndirnar í réttri röð út frá sögunni en ekki hvenær myndirnar voru gerðar. Flestir hafa séð eitthvað af gömlu myndunum eða þekkt söguna eitthvað og séð fyrir mikið af því sem gerðist í nýju myndunum. Ég hafði hinsvegar ekki hugmynd um hvað var í gangi og var til dæmis mjög brugðið þegar krúttið hann Anakin sneri baki við Jedi-unum og gekk í lið með illmennunum, akkúrat þegar hann átti von á tvíburum með skvísunni henni Natalie Portman. Það var algjörlega óhjákvæmilegt að lifa sig inní þetta, þessar myndir eru auðvitað klassík og ég er hætt að prumpa um að þetta sé leiðinlegt…þó að ég hafi á köflum átt mjög erfitt með að horfa á löng bardagaatriði og hlusta á eitthvað geim-tal.

Þar sem ég hef tíma fyrir svona vitleysu þarf örugglega ekki að taka það fram að lokaverkefnisvinnan gangi eins og í sögu! Ritgerðin er löngu tilbúin í öllum aðalatriðum og við erum bara búnar að vera í rólegheitunum að fínpússa. Gripurinn fer vonandi í prentun fyrir helgi og þá er þetta búið, BÚIÐ!!!!!!!

Laugardagurinn síðasti var einn af þeim betri. Við Jakob rifum okkur á fætur klukkan níu um morguninn þrátt fyrir talsverða drykkju af minni hálfu kvöldið áður. Við vorum búin að mæla okkur mót við Karl Hillers, formann Chelsea klúbbsins á Stamford Bridge til að sækja miðana okkar á leik Chelsea og Manchester United sem átti að byrja klukkan 12:45. Við áttum allt eins von á því að þurfa að sitja í Manchester stúkunni vegna þess hve mikil ásókn var í miða á leikinn og við áttum auðvitað enga uppsafnaða punkta í þessu ægilega kerfi sem miðasala á heimaleiki Chelsea er.  Hillers náði hinsvegar að útvega okkur alveg frábæra miða í ægilegri stuð-stúku.  Eftir góða verslunarferð í Chelsea búðina komum við okkur snemma fyrir á vellinum og fylgdumst með upphituninni og hvernig völlurinn fylltist smám saman af fólki, alls ekki leiðinlegt.

Leikurinn sjálfur var snilld, veðrið var frábært, stemmningin var tryllt og úrslitin ekki af verri endanum. Bæði mörkin voru skoruð á öfugum vallarhelmingi við sætin okkar en vítaspyrnan var tekin beint fyrir framan nefið á okkur. Úrslitin voru mjög ánægjuleg fyrir mig en Jakob var ekkert rosalega glaður. Hann viðurkenndi það þó þegar honum var runnin mesta reiðin að hann væri ánægður fyrir mína hönd að hafa séð mitt lið vinna á heimavelli!

Ég var búin að röfla mjög mikið yfir því fyrir leikinn hvað ég væri fúl yfir því aldrei séð þá leikmenn sem gerðu Chelsea að “mínu” liði. Dennis Wise, LeSaux, Flo, Zola og fleiri snillingar eru auðvitað allir farnir fyrir löngu. Það var þessvegna alls ekki leiðinlegt þegar enginn annar en norðmaðurinn sjálfur, Tore Andre Flo birtist á vellinum í hálfleik…reyndar bara í sínum eigin fötum, en ég var svo snortin af nærveru hans að ég var við það að fara að skæla. Bjargaði deginum…ef þetta hefði verið Dennis Wise, þá hefði ég sjálfsagt brynnt músum!!

Það má svo bæta því við að þetta var auðvitað árshátíðarferð með vinnunni hans Jakobs. Félagsskapurinn var ekki slæmur og fjörið var vel yfir meðallagi. Það toppar samt ekkert þennan leik!

Það er alltaf nóg að gera á Akureyrinni. Lokaverkefnið tekur alltaf sinn toll og stundum líður mér eins og þetta sé óendanlegt verkefni, alltaf þegar við erum búnar að skila einhverju þá bíður annar kafli…og hver einasti kafli er lengri en nokkur ritgerð sem ég hef áður skrifað. Tíminn segir mér hinsvegar að þetta sé að fara að taka enda, ekki nema mánuðu í lokaskil.

Líf og Jakob alltaf jafn yndisleg. Það er ekki leiðinlegt að heim eftir langa lærdómsdaga þegar það er bókstaflega slegist um fyrsta knúsið. Reynslan segir mér að það sé best að byrja að knúsa hundinn, ef Jakob fær fyrsta knúsið þá tryllist hún af afbrýðisemi.

Í lok apríl erum við Jakob að fara í helgarferð til London. Ég þori varla að segja frá því af hræðslu við að “jinxa” það á einhvern hátt, en við erum að fara á Chelsea vs Man. united á Stamford Bridge. Miðamálin gengu nokkuð brösulega fyrst um sinn og hvert bakslagið rak annað en núna erum við BÆÐI skráð í Chelsea klúbbinn og búin að borga miðana þannig að þetta hlýtur að vera komið í höfn. Við erum bókstaflega að drepast úr tilhlökkun þó að það sé smá titringur í gangi varðandi það hvaða lið muni vinna leikinn og hvaða áhrif það hafi á okkar samband.

Um síðustu helgi komu Bylgja og Erik í heimsókn til okkar sem var æði skemmtilegt og minnti okkur á hvað það verður gaman að flytja loksins suður.

Stærstu fréttirnar eru þó fjölgun hjá Sigurlaugu og Einari Má en þau eignuðust litla stelpu þann 10.apríl sem er alveg ótrúlega sæt og ég hlakka svo til að hitta þær mæðgur og gefa þeim knús.

Læt hérna eina mynd af hundinum sem ég tók í gær, hún stækkar alltaf og stækkar, enda algjörlega óseðjand matargat.

Árshátíð háskólans var haldin fyrir mjög löngu síðan. Mundi eftir því núna áðan að ég hafði aldrei sett neinar myndir inn frá þeim viðburði, en full ástæða til þess, enda vorum við öll alveg ægilega sæt og fín!

…..og kjánaleg

Hér er svo ein mynd frá undirbúningnum…þetta tók allt sinn tíma og speglaplássið var vel nýtt!

Nokkrar ástæður fyrir bloggleti undanfarið:

-Lokaverkefnisvinna: Ég, Baddý og Sísí (+Aron Geir sem fær svo oft að vera með okkur) erum á góðri leið með lokaverkefnið okkar. Ótrúlegt hvað þessi ritgerðarlufsa þarf að vera ítarleg og nauðsynlegt að tíunda allavegana hluti sem mér hefði aldrei dottið í hug að þættu mikilvægir. Ég gæti ekki verið ánægðari með lokaverkefnishópinn, við Baddý erum búnar að vinna það mikið af verkefnum saman að stundum finnst mér erfitt að gera nokkuð án hennar….og Sísí og Aron Geir taka okkar sérþörfum alveg ótrúlega vel, eins og með það að rökhugsun okkar vaknar ekki fyrr en eftir kl10 am og þar af leiðandi er verkefnavinna fyrir þann tíma svolítið eins og að reyna að troða mör í milta!

-Reykjavíkurferð: Við skelltum okkur suður í nokkra daga. Jakob dæmdi körfuboltaleiki. Ég hitti einhverja, en samt allt of fáa af þeim sem mig langaði að kíkja á, verslaði smá, slakaði smávegis á, lék við sætu frænkur hans Jakobs þær Emblu og Júlíu og svo fórum við í fermingu hjá Unnari Heimi frænda mínum. Ég hlakka svo til að flytja til Reykjavíkur í haust og þurfa ekki alltaf að hitta alla á hlaupum heldur hafa nægan tíma fyrir allt og alla.

-Ræktin: Ég keypti mér kort í ræktina -believe it or not og það sem meira er, þá er ég búin að vera svo dugleg að fara. Ég, mamma og Baddý erum skráðar í Gravity tíma tvisvar í viku og svo förum við í ræktina þess á milli. Jakob er búinn að koma með okkur og komst að því að þetta er ekki bara fyrir kellingar heldur alveg heilmikið puð og miklar harðsperrur sem fylgja þessu. Ég er ekkert smá ánægð að vera loksins búin að finna einhverja hreyfingu sem mér finnst það skemmtileg að ég vilji alls ekki missa úr. Mánaðarkortið okkar á þetta námskeið klárast eftir tvær vikur og ég held að við séum allar sammála um það að halda áfram og bæta í og vera þrisvar í viku í Gravity.

-Þjófnaður: Símanum mínum og þónokkrum peningum var stolið um daginn. Síminn var seldur í skiptum fyrir eiturlyf og peningunum eytt í álíka gáfulega hluti; lyf, leigubíla og spilakassa. Ég er, og mun sennilega vera reið eitthvað áfram. Símann fæ ég aftur og þá verður hann sótthreinsaður rækilega áður en ég tek hann í sátt, en ég þarf sennilega að senda handrukkara á viðkomandi ef ég vil sjá þessa peninga aftur. Ég er samt eiginlega forvitnust að vita hversu mikið af eiturlyfjum maður geti fengið fyrir einn Motorola Razr síma?!

-Brúðkaup: Við Jakob skelltum okkur í messu um daginn til að skoða kirkjuna sem okkur langar til að gifta okkur í. Umrædd kirkja er Laugarneskirkja í Reykjavík og mér fannst hún alveg æðisleg. Jakob þekkti hana frá því að hann var lítill og svosem ekkert nýtt fyrir honum. Við ræddum við prestinn sem okkur langar að fá til verksins og okkur til mikillar hamingju þá smellpassar þetta allt saman. Við erum alveg að missa okkur útaf þessu og gætum ekki verið spenntari, enda byrjuð að plana strax. Við getum bara hreinlega ekki hamið okkur.

-Beibífíver: Mér finnst alveg hræðilega erfitt hvað það er mikið af litlum börnum í kringum mig og nánast allar vinkonur mínar óléttar eða alveg að verða óléttar. En ekki ég. Þetta veldur mér miklu hugarangri, en auðvitað er skynsamlegt að bíða aðeins.

Við Baddý gerðum okkur ferð austur á Neskaupstað í smá vinnu og læritörn. Við ætlum að vera hérna í tvær vikur, vinna eins og brjálæðingar og skrifa lokaritgerðina okkar á milli vakta. Það er vægast sagt æðislegt að koma aftur hingað, síðasta sumar var svo skemmtilegt að fyrir okkur er þessi fjörður bara stútfullur af skemmtilegum minningum. Starfsfólkið virðist líka allt vera mjög ánægt að sjá okkur og við erum knúsaðar og kysstar í bak og fyrir, sem er auðvitað alls ekki leiðinlegt. Ég er búin að ákveða að ráða mig aftur hingað í sumarvinnu en það er auðvitað verið að reyna að fá okkur til að gera samning til lengri tíma. Miðað við það hvað ég sakna Jakobs og Lífar mikið eftir eina viku, þá veit ég ekki hvort ég gæti lifað það af að vera í fjarvinnu lengur en eitt sumar…Undanfarið ár hef ég reyndar verið harðákveðin í því að sækja um í framhaldsnám í haust. Fyrir svona mánuði fattaði ég svo að það var bara alls ekki það sem mig langaði mest til að gera í lífinu að svo stöddu. Mig langar miklu meira til að eiga heimili, koma mér almennilega fyrir, vera á sama stað og Jakob í meira en mánuð í einu og eiga jól án þess að eyðileggja þau með prófastressi og þessvegna ákvað ég að fresta framhaldsnámi um óákveðinn tíma. Það væri þessvegna svolítið móðgandi við sjálfa mig ef ég réði mig á Neskaupstað og gæti ekki gert neitt af þessu sem ég fórnaði framhaldsnáminu fyrir!

Allavegana, fyrsta vikan hérna er búin að vera frábær. Við fengum voðalega lítið og sætt hús til að búa í og fyrsta mál á dagskrá var að sjálfsögðu að útbúa “vídjóherbergi” sambærilegt því sem við áttum hérna síðasta sumar. Það er voðalega ljúft að koma heim af vakt, hlamma sér niður á risastóra flatsæng og kúra yfir vel völdu sjónvarpsefni. Við Baddý héldum líka eitt dekurkvöld þar sem við pússuðum og gerðum “french” á táneglurnar okkar, losuðum naglabönd og annað, en ég hef aldrei í lífinu snyrt á mér táneglurnar…nema þá bara að klippa þær. Baddý átti síðan voðalega sætar myndir sem maður límir á neglurnar og setur naglalakk yfir. Í einhverju gríni þá setti ég mynd á stórutánöglina mína sem er svört skuggamynd af pari að dansa og svo er rautt hjarta í bakgrunninn. Af þessu tók ég svo mynd og sendi mínum heittelskaða til að sýna honum að hans verðandi eiginkona ætti á sér dömulega hlið. Stuttu seinna fékk ég símtal sem hófst svona: “HVAÐ KOM EIGINLEGA FYRIR???!!!”. Þá hélt hann að þetta svarta væri sár og að þetta rauða væri blóð….miklu líklegra heldur en að ég hafi verið að snyrta á mér táneglurnar. Auðvitað!

Ég og Baddý öfluðum okkur mikilla vinsælda hjá ástmönnum okkar um helgina þegar við buðum þeim í mat og í leikhús. Á matseðlinum voru lambalundir, bakaðar kartöflur, fylltir sveppir, ávaxtasalat og auk þess sveppasósa sem var svo góð að hún hefði hæglega getað verið aðalrétturinn….jeá, við erum sko ekki ónýtar í eldhúsinu. Í leikhúsinu sáum við Fló á skinni sem var algjör snilld, ég segi ekki að það hafi verið betra en Fullkomið brúðkaup, en allavegana í sama gæðaflokki.

Þetta er án efa það sem ég á eftir að sakna einna mest þegar ég flyt héðan, matur og leikhús í úrvalsgóðum félagsskap. Leikhúsið hérna er svo skemmtilegt, alltaf svo góð stemmning í þessum litla sal auk þess sem bæði leikararnir og leiksýningarnar hafa verið alveg frábærar. Ég skil allavegana vel fólk sem kemur hingað í helgarferðir í leikhús, ég verð örugglega ein af þeim, allavegana eru það ekki skíðabrekkurnar sem kem til með að sækja í…

.

Hresst gengi á leiðinni í leikhús….Jakob að sjálfsögðu á bak við myndavélina.

Samkvæmt fína Spiderman dagatalinu sem ég keypti í Bandaríkjunum í sumar, þá er Groundhog day í dag. Groundhog day hefðin er svona: ef groundhog-inn sér skuggann sinn þá bíða okkar sex vikur í viðbót af vetri en ef hann sér ekki skuggan þá kemur vorið snemma.

Þar sem við Jakob höfum ekki aðgang að alvöru groundhog, eins og Punxutawny Phil (úr myndinni, þið vitið!)…þá fórum við út með hundinn okkar í morgun til að athuga hvort hún sæji skuggann sinn. Það er mér sönn ánægja að tilkynna ykkur það að hundurinn myndaði engan skugga og því spái ég, samkvæmt Groundhog day hefðinni, að vorið komi snemma í ár !

Í tilefni dagsins ætlum við að horfa á myndina Groundhog day í kvöld, mér finnst hún alveg svakalega skemmtileg og auðvitað vel við hæfi að horfa á hana á þessum degi.

Veðrið hérna fyrir norðan hefur ekki beint verið upplífgandi uppá síðkastið, kuldinn hefur verið með ólíkindum og ég hef lítið nennt að fara út. Maður verður svo mikill innipúki þessa hörðustu vetrarmánuði, allir ofnar eru hækkaðir í botn og ég fer að haga mér eins og Linus úr smáfólkinu…fer ekkert nema með teppi í eftirdragi.

Í dag er ég búin að sitja við tölvuna meiripart dagsins við ritgerðaskrif og hlusta á tónlist og það er alveg hreint merkilegt hvað tónlist getur verið mikil tímavél. Ég tengi lagið “passenger seat” með death cab for cutie alltaf ósjálfrátt við austurland. Í minningunni þá finnst mér eins og ég hafi alltaf verið í bíltúr þegar ég bjó fyrir austan, ég veit hvað ég var alltaf að þvælast og af hverju það var svona eftirminnilegt. Það er samt eitthvað við að sitja í bíl á sumarkvöldi sem er svo yndislegt að það er erfitt að koma því í orð…yfirleitt eitthvað skemmtilegt ferðalag að baki, allir orðnir þreyttir og búið að tala um allt sem hægt er að ræða og maður fær einhvernveginn frið til þess að slaka á, horfa út um gluggan og pæla.

Death cab minnir mig líka alltaf á sumarið, ég sá þá á Hróarskeldu fyrir nokkrum árum og það er fátt sumarlegra en Hróarskeldurnar sem ég hef farið á. Yndislegt veður, allir svo hressir og glaðir og hægt að liggja í grasinu allan daginn, borða góðan mat og hlusta á góða tónlist…

Ég sakna sumarsins alveg ógurlega akkúrat núna….

Litla fjölskyldan mín skilaði sér aftur heim í kotið á Akureyri um hádegisbilið í dag eftir rúmlega tveggja vikna dvöl í Reykjavíkurborg. Líf tekur þessu flakki okkar alveg ótrúlega vel og er alltaf jafn kát hvar sem hún er niðurkomin en mér sýnist hún samt kunna að meta það jafn vel og ég að vera komin heim og steinsefur bara hérna við hliðina á mér í sófanum. Það er alltaf svo gott að komast heim, þrátt fyrir að það vanti ekkert uppá gestrisnina hjá foreldrum Jakobs, þá er bara allt annað að sofa í mínu rúmi, sitja í mínum sófa og horfa á mitt sjónvarp.

Þegar við komum heim biðu okkar ýmsir glaðningar. Við lánuðum Tinna, Jökli, Kela og kanamanni vini þeirra íbúðina okkar eina helgi á meðan við vorum fyrir sunnan. Anna Sigga sem átti leið á Skagaströnd sömu helgi kom svo til þeirra og hefur sennilega átt einhvern eða allan þátt í því að skila íbúðinni töluvert hreinni en ég skildi við hana. Ég tók sérstaklega eftir því að einhver annar en ég hefði tekið til heima hjá mér þegar ég sá að hlutum eins og sjampóinu og sápunni hafði verið raðað alveg fullkomlega í hilluna, en ég hef aldrei nennt að hafa fyrir því! Þau skildu svo eftir sig tvö skemmtileg bréf og tvær heilar seríur af Friends á DVD sem var æði skemmtilegt og óvænt. Tindur og Anna Sigga: Ykkur er alltaf velkomið að fá íbúðina mína lánaða!

Og meira….

Fallegasta heimilistæki sem ég hef augum litið var það fyrsta sem blasti við mér þegar ég kom inn í íbúðina: Electrolux ergorapido ryksuga sem mamma var greinilega að gefa mér í afmælisgjöf. Við Jakob vorum að skoða hana fyrir jólin og hún var sko ekki búin að gleyma því blessuð móðir mín. Ég hef oft heyrt að það eigi ekki að gefa heimilistæki í afmælis og jólagjafir og svoleiðis….en persónulega þá er ég alveg að missa mig úr gleði og er strax búin að taka einn skurk í íbúðinni með græjunni. Þar sem íbúðin var alveg tandurhrein endaði ég á því að ráðast á sófann. Þar hreinsuðum við Ergorapido alveg leikandi létt margra ára safn af snakk og kexmylsnu. Kemur hressilega á óvart hvað það er mikill kraftur í henni og auðvitað er það allra besta við hana að það er engin snúra, ef það er eitthvað sem ég hata þá er það þegar maður er algjörlega í ham að ryksuga og snúran dregur ekki lengra eða þá að maður er kominn of langt og kippir henni úr sambandi. Það er bara svo pirrandi.

Hérna til hliðar má sjá gripinn…ég viðurkenni það fúslega að ég er mjög sennilega að breytast í Bree úr Desperate Housewives.

Peningar eru eitt af því allra ógeðslegasta sem ég veit, einkum klink. Það finnst mér algjör viðbjóður. Ef ég sé fólk setja peninga upp í munninn á sér þá gæti ég hreinlega gubbað. Maður veit ekkert í hvaða höndum þetta hefur verið og hversu vel eða illa þær hafa verið þvegnar. Afgreiðslufólk á matsölustöðum sem er með hanska við matargerðina og tekur þá ekki niður þegar það afgreiðir fólk, heldur veður með hanskaklæddar hendurnar beint ofan í peningana og telur seðla og klink með þeim áður en það fer aftur að búa til matinn ÞAÐ er örugglega ástæða þess að margir verða veikir, fyrir utan það að láta mig missa matarlystina samstundis. Ég hef reynt að ræða þetta mál við konuna með ofvirka skjaldkirtilinn sem vinnur á Nonnabita. Ég var reyndar drukkin, en samtalið var eitthvað á þessa leið:

Hún: “Heyrðu, það er algjör óþarfi að vera að áreita viðskiptavinina”

Ég: “Það er AAAlgjör óþarfi afgreiða matinn með sömu hönskum og þú tekur peningana”

Hún: “Nei…það er ekki algjör óþarfi”

Ég græt það enn að hafa verið of ölvuð til að finna svar áður en hún var rokin í frekari sýkladreifingu og þarmeð látið hana eiga síðasta orðið. Hún er bara svo skerí þessi kona.

Allavegana, fagnaðarlætin voru gríðarleg af minni hálfu þegar ég las þessa frétt og komst að því ógeð mitt á peningum er klárlega byggt á vísindalegum rökum. Fréttina getið þið lesið hér
Fólk á bara að nota debetkort, spritta þau reglulega og hananú!

Undanfarna daga er ég búin að vera algjörlega rúmliggjandi með himinháan hita sem líkaminn minn virðist ekki með nokkru móti ná að yfirbuga. Í veikindum er reglan sú að gæði þess sjónvarpsefnis sem ég horfi á þurfa að vera jafn léleg eða lélegri en veikindin eru mikil…með þessu móti næ ég að réttlæta þörfina fyrir að horfa á “chick flicks”allan daginn fyrir Jakob, en honum finnst þessi siður minn vægast sagt ömurlegur. Ég veit ekki hvort það er vegna þess að heilinn minn er við suðumark eða að ég sé bara búin með allar þær bíómyndir sem geta fallið í þennan flokk…en mig vantar sárlega tillögur að algjörum no-brainer chick flicks! Allar uppástungur eru vel þegnar…getur varla orðið verra en myndin The Prince and me sem ég horfði á í gærkvöldi…þar talar danska konungsfjölskyldan ekki dönsku, heldur ensku með bresk/þýskum hreim!?!

Ég átti afmæli í fyrradag og náði þeirri tölu að mér finnst eiginlega ekki lengur gaman að segja frá því hvað ég er gömul og mun því héðan í frá brjóta töluna niður í smærri einingar, eins og til dæmis tvær tylftir. Það er líka miklu meira töff heldur en x. Mér fannst langsamlega best að vera tuttugu og eins og ef ég mætti ráða einhverju varðandi þróun mína sem manneskju í þessum heimi, þá hefði ég stöðvað ferlið þar. Ég man sérstaklega vel eftir tuttugasta og fyrsta afmælisdeginum mínum vegna þess að þá vorum við Jakob nýbyrjuð saman og hann kom mér á óvart með alveg sérlega rómantískri tveggja manna afmælisveislu. Þá vorum við greinilega ekki búin að vera saman nógu lengi til að hann gæti vitað að (næstum) allri rómantík er sóað á mig vegna þess að um leið og farið er yfir ákveðið væmni-strik þá ofbýður mér hreinlega með agalegum líkamlegum einkennum. Þann daginn hafði drengurinn einnig bakað köku, en þeir sem þekkja mig vel vita að ég borða ekki kökur. Það skal annaðhvort vera brauð eða nammi. Ekki sambland af þessu tvennu. En ég lét þetta allt yfir mig ganga og þegar ég lít tilbaka þá var þetta ekki eins slæmt og mér fannst það á þeim tíma heldur bara svolítið krúttlegt.

Allavegana, núna x mörgum árum síðar þá höfum við þann skilning á hvort öðru að það þurfti ekki að ræða það hvert átti að fara út að borða í tilefni dagsins heldur fórum við beinustu leið á Nonnabita í okkar fínasta pússi. Fyrir mína bragðlauka, þá get ég fullyrt að það er ekki til betri matur í Reykjavíkurborg heldur en á þeim góða stað.

Við Jakob vorum stödd í snyrtivöruverslun fyrir jólin þar sem ég var að kynna mér augnskugga sem mér leist vel á. Í fáfræði minni spurði ég afgreiðsludömuna hver munurinn væri á augnskuggum sem mér þóttu nokkuð líkir. Hún svaraði því að í öðrum væri meira sinnep. SINNEP! spurði ég? -Nei, SHIMMMMER svaraði hún hneyksluð!

Í jólaboði sagði svo vinkona okkar frá því að hún hefði bakað svo góðar pulsukökur fyrir jólin. PULSUKÖKUR!? -Nei, Andrea HEILSUKÖKUR!

Rétt fyrir áramótin áttaði ég mig á örsökum þess að ég er alltaf að misheyra, þá vorum við mamma að útrétta og ég sagði henni að við þyrftum að koma við í Heilsubúðinni. Ha, PULSUBÚÐINNI?

…þetta er sumsé genetískt vandamál!

Annars óska ég ykkur öllum gleðilegs nýs árs, ég hef það á tilfinningunni að þetta ár verði magnað eða eins og Barney myndi segja “It’s gonna be lllllleegend……ARY!”

Í gær átti ég minn fyrsta aðfangadag annarstaðar en heima hjá mér og hann var hreint út sagt yndislegur, enda hálfgert svindl að segja að ég hafi ekki verið heima hjá mér þar sem ég hef meira og minna búið hjá mínum verðandi tengdaforeldrum frá því að við Jakob kynntumst. Auðvitað saknaði ég foreldra minna og systkina heil ósköp, en ég sannfærðist enn frekar í því sem ég vissi auðvitað fyrir -að ég á bestu og yndislegustu tengda-fjölskyldu í heimi. Við Jakob töfruðum fram alveg frábærlega vel heppnaðan kalkún í jólamatinn og það kom okkur hressilega á óvart hversu góðir kokkar við erum þegar kraftar okkar eru lagðir saman. Ég sá um að elda og vökva flykkið, gera sósuna og kartöflurnar en Jakob fékk það mikilvæga hlutverk að útbúa fyllinguna. Það var vel við hæfi að við færum að kynna okkur þennan þjóðarmat bandaríkjamanna þar sem við erum staðráðin í því að flytja til San Francisco fyrr eða síðar, en ég held að allar bandarískar húsmæður hefðu getað verið stoltar af því að bera fram kalkúninn okkar. Pakkaflóðið þetta árið var svakalegt, virtist óendanlegt um tíma vegna þess að bæði fengum við alveg rosalega marga og góða pakka en auk þess fékk hún Líf fullt af pökkum og við erum enn að reyna að koma þökkum á rétta staði.

Vona að þið hafið öll átt yndisleg jól og njótið þess sem eftir er af hátíðunum. Set þessa mynd með af jólahundinum okkar, hún fór á jólakortin í ár…já við erum alveg að missa okkur yfir þessum hundi, hún er bara svo mikið æði að það er ekki annað hægt!

Ég las þessa fyrirspurn um daginn og fannst hún frekar ómerkileg, enda hafa þær hjúkkur sem ég hef rætt þetta við allar verið sammála mér í því að hafa aldrei lagt neitt aukalega á sig við að finna föt í einum eða öðrum lit á nýfætt barn, oftast er bara gripið í það sem hendi er næst og er í réttri stærð.

Þetta greip ég svo úr námsefninu mínu….

“Brjóstagjöf er fyrst og fremst leið til að ná sambandi við aðra manneskju og jafnframt leið til að elska hana, eins og konum einum er tamt” (Sheila Kitzinger).

Nú velti ég því fyrir mér hvort að Kolbrún Halldórsdóttir og aðrir feministar eigi börn og ef svo er, hvernig fóru þær að því að gæta jafnræðis gagnvart maka sínum með tilliti til þessa? Það væri verulega ósanngjarnt gagnvart barnsfeðrum þeirra ef þær nýttu sér þau forréttindi sem kyn þeirra veitir þeim til þess að mynda tengsl við barnið sitt…eða hvað?

Það er komið smá jólalúkk á síðuna, ákvað að setja mynd úr The Polar Express sem er ein af mínum uppáhalds jólasögum. Bókin hefur verið til heima hjá mér frá því að ég man eftir mér og hún er svo ótrúlega fallega myndskreytt að ég kemst í jólaskap við það eitt að hugsa um hana. Þessi mynd er samt örugglega úr bíómyndinni sem var gerð fyrir nokkrum árum. Við Jakob horfðum á hana um jólin í fyrra og hún er alveg yndisleg og kom mér í alveg jafn mikið jólaskap og bókin góða. Fyrir ykkur sem þekkið ekki söguna, þá skulið þið endilega kynna ykkur hana um þessi jól.

Ég og Jakob létum loksins verða af því að kaupa okkur “alvöru” myndavél í ferðinni okkar til Bandaríkjanna í sumar. Jakob er ennþá töluvert klárari á hana en ég, enda viðurkenni ég fúslega að svona tæknidót er ekki mín sterkasta hlið. Ég kann til dæmis ekkert á photoshop og get þar af leiðandi ekki fiffað myndirnar mínar neitt eins og allir gera í dag. Þegar ég dett í gírinn finnst mér samt alveg hrikalega skemmtilegt að leika mér með myndavélina og prófa mig áfram enda eru möguleikarnir óendanlegir. Í dag uppgötvaði ég til dæmis macro linsuna okkar…en fram að þessu vissi ég ekki einu sinni að við ættum hana til. Með henni getur maður tekið myndir af alveg pínulitlum hlutum, eins og þessum eyrnatöppum, sem hefðu réttilega átt að vera í eyrunum á mér…allavegana tveir þeirra.

Læt þessa mynd með….jebb, svona líður manni í prófunum! Tók hana reyndar fyrir löngu síðan þegar ég var í svipuðum fikt fíling. Jakob var að leika sér að mixa svona myndir í photoshop, þar sem sami einstaklingur er í tveimur útgáfum sömu myndinni. Þar sem ég kann ekkert á svoleiðis þá prófaði ég mig bara áfram með myndavélina og ímyndunaraflið. Útkoman er reyndar kjánaleg, mjög slæmur fókus og afskaplega vond myndbygging. En mér tókst samt að gera mynd af mér og mér, í einni töku og án þess að nota photoshop!

Það verður æði að komast í jólafrí og hafa meiri tíma fyir svona dútl.

Fyrsta prófið mitt var í dag og merkilegt nokk þá náði ég að læra undir það og sitja prófið án þess að fá eitt einasta kvíðakast eða vott af prófstressi. Það er ekki seinna vænna að ég fari að þroskast uppúr þessu ægilega stressi þar sem þetta eru jú síðustu prófin sem ég þarf að taka í þessu námi. Undanfarin ár hafa prófatíðir alltaf einkennst af algjörri geðveiki þar sem sólarhringurinn og allar dægursveiflur hafa verið teknar í kleinu, ef maður hefur þá leyft sér þann munað að sofa. En fyrir þessi próf hef ég bara verið heima, lært þegar ég nenni og leikið mér við minn yndislega hund og haft það huggulegt með Jakob þess á milli. Vaknað seint og farið snemma að sofa. Ég er pínu að fíla mig eins og Peter Gibbons í Office Space….ég bara geri ekki neitt sem mig langar ekki og hef ekki áhyggjur af neinu.

“Well, I generally come in at least fifteen minutes late, after that I space out for an hour….I just stare at my desk, but it looks like I’m working. I do that for probably another hour after lunch too, I’d say in a given week I probably only do about fifteen minutes of real, actual, work….it’s not that I’m lazy, it’s that I just don’t care”

Mitt fyrsta verk sem útskrifaður hjúkrunarfræðingur verður að gera átak í tannheilsu, það er minni eigin! Mér hefur tekist að setja ný met í nammiáti og gosdrykkju í hverri einustu prófatíð hingaðtil og það mun sennilega ekki skána við gerð lokaverkefnisins ógurlega. Ég get bara ekki tekist á við tölfræði og hvað þá tölfræðilega úrvinnslu nema það sé samhliða nammiáti…þarf eitthvað til að gera “sársaukann” bærilegan!

Þetta fallega umferðarskilti fann ég í Mjóafirði. Ég og Baddý rúntuðum þangað síðasta sumar þegar við vorum búnar að fullnýta okkur alla þá afþreytingarmöguleika sem Neskaupstaður hefur uppá að bjóða. Við urðum reyndar ekki varar við miklar mannaferðir…allavegana engin börn.

Ég er búin að vera nokkuð þreytt undanfarna daga og þá er fátt betra en að fá sér einn hænublund eftir hádegi. Það gerist nánast undantekningarlaust þegar ég laumast í svona aukalúr utan hefðbundins svefntíma, að ég vakna alveg kófsveitt og slefandi. Nokkuð sem ég hef aldrei í lífinu orðið vör við þegar ég vakna eftir nætursvefn. Kannast einhver við þetta?

Það er alveg óþægilega lítið eftir af háskólanáminu mínu. Eftir tæpar tvær vikur mun ég sitja mín allra síðustu lokapróf í hjúkrunarnáminu. Afskaplega ánægjuleg staðreynd. Eftir áramót verður svo eitt lokaverkefni hrist framúr erminni og þá er ég orðin Hjúkrunarfræðingur -ekki hjúkrunarnemi. Svolítið ógnvekjandi titill. Mér er búið að þykja svo vænt um að vera nemi og geta alltaf afsakað fáfræði mína með því að ég sé bara nemi.

Reyndar veit ég hreint ekki hvort ég sé tilbúin til þess að útskrifast. Allavegna ekki miðað við hugsanir mínar undanfarna daga. Ég er búin að vera að rembast við að skrifa “fræðilegar ritgerðir” og ég get sagt ykkur af mikilli einlægni að ég get varla hugsað mér nokkuð leiðinlegra í veröldinni. Á tímabili var ég svo langt leidd í af leiðindum að ég fór að velta því fyrir mér hversu gott maður hafði það í grunnskóla. Til dæmis vélritun… Að vélrita texta eftir forskrift, algjörlega heilalaust verkefni, snilldarverkefni. Mikið væri ég til í að læra meira í vélritun og sleppa þessum ritgerðum. Ef ég gæti samið um þessi skipti væri ég meira að segja til í að vera bara alltaf hjúkrunarnemi, aldrei fræðingur -því mér finnst allt þetta fræðidót svo leiðinlegt, og vera bara hjúkrunarnemi með töluverða verkelga kunnáttu og viðbótarnám í vélritun. Það hlýtur að vera þörf fyrir svoleiðis, enda er alltaf talað um að hjúkrunarfræðingar séu í svo mikilli skriffinsku. Ég gæti tekið hana alla að mér.

Við Karó skelltum okkur á Græna Hattinn í gærkvöldi að sjá hljómsveitina Bloodgroup enda ekki annað hægt, þetta eru jú austfirðingar og að sjálfsögðu voru þar mættir enn fleiri austfirðingar að sjá grúbbuna. Þetta voru svo svakalega hressir tónleikar að við áttum í mesta basli með að halda okkur í sætunum. Ég fékk mér ekki nema eitt hvítvínsglas og það hefði sko ekki þurft mikið í viðbót til að ég færi að dansa -en það hefur ekki gerst á tónleikum síðan ég og Baddý hristum á okkur rassinn á GoTeam. Það var eftir að við höfðum sturtað í okkur gríðarlegu áfengismagni á metttíma. Já, fæturnir hreyfast ekki neitt nema það sé áfengi í spilinu.

Sigmar með Latte og sörur -EKKI kaffi og kex!

Ef þið misstuð af fréttunum á rúv í kvöld þá mæli ég með því að þið skoðið allavegana þessa frétt þar sem þjóðargersemin hún Anna á Hesteyri fer á kostum, eins og venjulega.

Ég varð svo heppin að kynnast Önnu lítillega í sumar og ég mun seint gleyma bílferð okkar á flugvöllin á Egilstöðum að sækja Jakob Árna. Anna var ekki par hrifin af því að einhver skeggjaður karlmaður yrði samferða okkur og var gróflega misboðið þegar hann gerði tilraunir til að sýna mér einhver elskulegheit. Þá varði hún mig með kjafti og kló, enda “Ekki margt sem ég get gert með þessum litlu höndum…” eins og hún orðaði það.

Eitt af því skemmtilegasta sem ég veit er að syngja í bíl. Sérstaklega þegar ég er ein. Þessvegna finnst mér ekkert leiðinlegt að keyra ein langar leiðir því þá fæ ég bara meira quality time með i-tripinu og því stórgóða tónlistarsafni sem i-podinn minn geymir. Stundum hef ég hreinlega farið yfirum í svona ferðalögum og verið mjög aum í raddböndunum þegar ég kemst á leiðarenda. Það góða við að stunda þetta einsamall er að maður hefur fullt vald yfir því hvaða lög eru spiluð og hvaða kafla úr lögunum maður kýs að syngja -það er jú ekkert hallærislegt þegar maður er einn, that’s the glory of it. Núorðið gerist það oftar en hitt að ég ferðast um þjóðvegi landsins með unnusta mínum (sem ég hef reyndar aldrei kallað þetta fyrr). Þá er eiginlega bara eitt lag í öllum catalóginum í i-podinum sem ég get ekki með nokkru móti staðist að syngja með akkúrat eins og ég væri ein í bílnum enda er það svo dásamlega hresst að það er vel þess virði að gera sig að pínu fífli og syngja með. Ég kann allan textann en ég næ samt aldrei að halda í við hraðann nema í viðlaginu og þá er gaman að syngja hátt, þetta er lagið Popular með Nada Surf.

Ég man ennþá eftir því þegar ég heyrði þetta lag fyrst. Þá var það spilað í sjónvarpsþættinum Íslenski listinn sem var alveg dásamlegur þáttur fyrir fólk sem bjó á Fáskrúðsfirði og hafði aðeins val á milli útvarpsstöðvanna rás1 og rás2 til að nálgast tónlist, og ekkkert internet. Þetta var árið 1996 og núna mörgum árum síðar er ég ekki enn komin með ógeð. Margir eru haldnir þeirri ranghugmynd að þetta hafi verið eitthvað one hit wonder en það er alrangt. Þessi stórgóða hljómsveit er búin að gefa út marga diska sem eru alveg smekkfullir af “góðaskapslögum” og ég mæli alveg eindregið með þeim á þessum árstíma þegar mann vantar smá hressleika í dagana sína!

Three important rules for breaking up
Don’t put off breaking up when you know you want to
Prolonging the situation only makes it worse
Tell him honestly, simply, kindly, but firmly
Don’t make a big production
Don’t make up an elaborate story
This will help you avoid a big tear jerking scene
If you wanna date other people say so
Be prepared for the boy to feel hurt and rejected
Even if you’ve gone together for only a short time,
And haven’t been too serious,
There’s still a feeling of rejection
When someone says she prefers the company of others
To your exclusive company,
But if you’re honest, and direct,
And avoid making a flowery emotional speech when you break the news,
The boy will respect you for your frankness,
And honestly he’ll apeciate the kind of straight foward manner
In which you told him your decision
Unless he’s a real jerk or a cry baby you will remain friends

I’m head of the class
I’m popular
I’m a quarter back
I’m popular
My mom says I’m a catch
I’m popular
I’m never last picked
I got a cheerleader chick

Being attractive is the most important thing there is
If you wanna catch the biggest fish in your pond
You have to be as attractive as possible
Make sure to keep your hair spotless and clean
Wash it at least every two weeks
Once every two weeks
And if you see Johnny football hero in the hall
Tell him he played a great game
Tell him you like his article in the newspaper

I propose we support a one month limit on going steady
I think It will keep people more able to deal with weird situations
And get to know more people
I think if you’re ready to go out with Johnny
Now’s the time to tell him about your one month limit
He won’t mind he’ll apreciate your fresh look on dating
And once you’ve dated someone else you can date him again
I’m sure he’ll like it
Everyone will appreciate it
You’re so novel, what a good idea
You can keep your time to your self
You don’t need date insurance
You can go out with whoever you want to
Every boy, every boy in the whole world could be yours
If you’ll just listen to my plan
THE TEENAGE GUIDE TO POPULARITY

Höfundar þriggja vinsælustu moggablogganna skrifa um veikindi. Hvernig má það vera að þjóðin hafi svona gríðarlegan áhuga á því að lesa um veikindi fólks?

http://mbl.is/mm/blog/top.html

….og ég fékk ekki svo mikið sem eitt komment á veikindabloggið mitt!?

Ég er að spá í að gefa Íslenskri erfðagreiningu líkama minn til rannsóknar. Þeir geta þá vonandi svarað því hvers vegna ég verð alltaf veik þegar ég fer til útlanda?

Það rigndi ekki einu sinni, nei það var sól allan tímann….og ég varð veik!

Now, once again where does it rain? On the plain!
On the plain! And where’s that soggy plain?
In Spain! In Spain!

Það bara má ekki rigna á okkur í fríinu.

Þessa dagna er ég að vinna verkefni í fjölskylduhjúkrun sem er svo leiðinlegt að það gæti hæglega drepið mann. Við slíka vinnu er mjög auðvelt að festast í allskonar pælingum sem koma verkefninu sjálfu lítið við og þá er mjög gott að blogga um þær svo að maður fái smá frí frá leiðindunum.

Ég áttaði mig á því þegar ég var að glósa uppúr heimildum að enska orðið grandparents á sér enga hliðstæðu á Íslensku, maður verður bara að segja afi og amma! Hvernig datt mönnum í hug að búa til orðið foreldrar en ekki orðið….(grandparents) sem mig vantar ó svo mikið þessa dagana!

Hér vantar klárlega nýyrði, einhverjar tillögur?

Það er kominn vetur og það er komin hálka. Við Jakob keyrðum frá Akureyri til Reykjavíkur á föstudaginn. Eins og sönn sveitastelpa þá skoðaði ég að sjálfsögðu færð og veðurspá áður en við lögðum af stað. Í framhaldi af því ákváðum við að setja vetrardekkin undir sem reyndist vera afskaplega gáfuleg ákvörðun, enda vorum við ekki í hópi þeirra fjölmörgu Íslendinga sem keyrðu útaf þann dag. Í nótt vorum við að keyra heim í Kópavoginn eftir sérlega skemmtilegt útskriftarpartý hjá Völu þegar önnur Almera kemur dansandi niður brekku, skautar yfir á rauðu ljósi og smellhittir Almeruna okkar í framhurðina bílstjóramegin. Við reyndum eins og við gátum að afstýra þessu á vetrardekkjunum okkar en hinn bíllinn var algjörlega stjórnlaus á rennisléttum sumardekkjum. Stelpurnar komu út úr bílnum voðalega æstar yfir því að bremsurnar á bílnum þeirra hafi einhverra hluta vegna ekki virkað, minna að spá í að brekkan sem þær keyrðu niður var eins og fínasta skautasvell!

En ég ætla ekki að vera mikið pirruð yfir þessu vegna þess að akkúrat á þessari sömu hurð var minniháttar áverki eftir að ég var kærulaus í bakkgír eitt augnablik síðasta sumar. Tjónið var undir sjálfsábyrgð og við frestuðum því alltaf að láta gera við það. Núna fáum við þetta allt viðgert og það frítt! Kaskó er æði!

Litli hvolpurinn okkar hún Líf á afmæli í dag.  Við erum búin að vera með hana síðan hún var tveggja mánaða og erum á þessum stutta tíma orðin alveg ótrúlega háð þessum yndislega hvolpi. Ég get hreinlega ekki ímyndað mér hvernig væri að vera án hennar. Eins og sjá má er hún búin að stækka þvílík ósköp og er að okkar mati orðin alveg fluggáfuð! Búin að læra að setjast, standa og bíða og svo er hún líka svo mikill prakkari að við fáum ekki nóg af því að leika við hana!

Ég fór ekki á Airwaves þetta árið. Orsök þess er margþætt. Mér fannst line-upið alveg skuggalega líkt því sem var í fyrra. Ég hélt einnig um tíma að ég yrði á Spáni þessa helgi -það er þó ekki fyrr en um næstu helgi…en eins og alþjóð veit sennilega, þá man ég aldrei tölur og dagsetningar. Svo fórum við Jakob á tónleika allra tónleika í San Fransisco í sumar. Þar sáum við Rage against the machine ásamt flestum heitustu og fyrrum-heitu hiphop hljómsveitum í heiminum. Þessvegna hélt ég að ég væri bara nokkuð vel haldin tónleikalega séð. Núna eftir Airwaves helgina líður mér hinsvegar eins og ég hafi sleppt því að halda uppá jólin. Þetta verður aldrei gert aftur.

Einu sinni hataði ég að skúra. Núna skúra ég daglega og finnst það bara gaman. Hvernig? Við Jakob fengum þessa mögnuðu græju í innflutningsgjöf frá mömmu. Tjékkitát!

this is just a test!