Það er alltaf nóg að gera á Akureyrinni. Lokaverkefnið tekur alltaf sinn toll og stundum líður mér eins og þetta sé óendanlegt verkefni, alltaf þegar við erum búnar að skila einhverju þá bíður annar kafli…og hver einasti kafli er lengri en nokkur ritgerð sem ég hef áður skrifað. Tíminn segir mér hinsvegar að þetta sé að fara að taka enda, ekki nema mánuðu í lokaskil.

Líf og Jakob alltaf jafn yndisleg. Það er ekki leiðinlegt að heim eftir langa lærdómsdaga þegar það er bókstaflega slegist um fyrsta knúsið. Reynslan segir mér að það sé best að byrja að knúsa hundinn, ef Jakob fær fyrsta knúsið þá tryllist hún af afbrýðisemi.

Í lok apríl erum við Jakob að fara í helgarferð til London. Ég þori varla að segja frá því af hræðslu við að “jinxa” það á einhvern hátt, en við erum að fara á Chelsea vs Man. united á Stamford Bridge. Miðamálin gengu nokkuð brösulega fyrst um sinn og hvert bakslagið rak annað en núna erum við BÆÐI skráð í Chelsea klúbbinn og búin að borga miðana þannig að þetta hlýtur að vera komið í höfn. Við erum bókstaflega að drepast úr tilhlökkun þó að það sé smá titringur í gangi varðandi það hvaða lið muni vinna leikinn og hvaða áhrif það hafi á okkar samband.

Um síðustu helgi komu Bylgja og Erik í heimsókn til okkar sem var æði skemmtilegt og minnti okkur á hvað það verður gaman að flytja loksins suður.

Stærstu fréttirnar eru þó fjölgun hjá Sigurlaugu og Einari Má en þau eignuðust litla stelpu þann 10.apríl sem er alveg ótrúlega sæt og ég hlakka svo til að hitta þær mæðgur og gefa þeim knús.

Læt hérna eina mynd af hundinum sem ég tók í gær, hún stækkar alltaf og stækkar, enda algjörlega óseðjand matargat.