Veðrið hérna fyrir norðan hefur ekki beint verið upplífgandi uppá síðkastið, kuldinn hefur verið með ólíkindum og ég hef lítið nennt að fara út. Maður verður svo mikill innipúki þessa hörðustu vetrarmánuði, allir ofnar eru hækkaðir í botn og ég fer að haga mér eins og Linus úr smáfólkinu…fer ekkert nema með teppi í eftirdragi.

Í dag er ég búin að sitja við tölvuna meiripart dagsins við ritgerðaskrif og hlusta á tónlist og það er alveg hreint merkilegt hvað tónlist getur verið mikil tímavél. Ég tengi lagið “passenger seat” með death cab for cutie alltaf ósjálfrátt við austurland. Í minningunni þá finnst mér eins og ég hafi alltaf verið í bíltúr þegar ég bjó fyrir austan, ég veit hvað ég var alltaf að þvælast og af hverju það var svona eftirminnilegt. Það er samt eitthvað við að sitja í bíl á sumarkvöldi sem er svo yndislegt að það er erfitt að koma því í orð…yfirleitt eitthvað skemmtilegt ferðalag að baki, allir orðnir þreyttir og búið að tala um allt sem hægt er að ræða og maður fær einhvernveginn frið til þess að slaka á, horfa út um gluggan og pæla.

Death cab minnir mig líka alltaf á sumarið, ég sá þá á Hróarskeldu fyrir nokkrum árum og það er fátt sumarlegra en Hróarskeldurnar sem ég hef farið á. Yndislegt veður, allir svo hressir og glaðir og hægt að liggja í grasinu allan daginn, borða góðan mat og hlusta á góða tónlist…

Ég sakna sumarsins alveg ógurlega akkúrat núna….